مدعی خواست کز آن شعله چراغ افروزد

دست غیب آمد و بر سینه نامحرم زد

همت آن است که تیر برداری و مردانه بر ریشه های شيطان نفس و بت های ما و مني و ظلمت های غرور و کبر و ریا و هزاران حجاب دیگر برزنی تا میان تو و او هیچ نماند .مقصد این سلوک و مجاهدت ، حضور در ضیافت الله است. از این روست که امام زین العابدین، رمضان را عید اوليا الله خوانده و چون حضور در این ضیافت بر دعوت شدگان واجب است، مقدمه آن نیز که طهارت قلب و روح است، واجب می شود که بی ادب محروم ماند از لطف حق. ماه شعبان ، آمادگاه این ضیافت خانه است. قدم بر راه نهادن تا به راه او رسیدن.

از مقامات تبتل تا فنا

پله پله تا ملاقات خدا

بارالها! بریدگی کامل از تعلقات را برای توجه به خودت ارزانیم فرما و چشم دلهایمان فروغ نظاره بر خودت روشن گردان تا دیدگان دل ، پرده های نور را دریده و به معدن عظمت و جلال تو رسد و روحم در آن مستغرق عزت و قدس تو باشد. الهی! مرا در شمار آنان قرار ده که نداشان دادی و اجابتت کردند و نیم نگاهی بر ایشان فرمودی، پس در برابر جلال تو مدهوش گشتند و تو پنهان با ایشان راز گفتی.

تا انسان در حجاب خود است و به خود سرگرم است و فرق حجب حتی حجب نوری را نکرده ، فطرتش محجوب است و در خروج از این منزل علاوه بر مجاهدات ، احتیاج به هدایت حق تعالی دارد.

در این کمال انقطاع ، خروج از منزل خودی و هر چه و هر کس و پیوستن به خود اوست و گسستن از غیر ، هبه ای است الهی به اولیای خالص که دنبال گوشه چشم نشان دادن اوست. و ابصار قلوب تا به ضیاء نظره او نور نیابد ، حجب نور خرق نشود و تا این حجاب باقی است ، راهی به سوی معدن عظمت نیست و ارواح ، تعلق به عز قدس را نیابند و مرتبت تدلی حاصل نیایید: آنگاه نزدیک و نزدیک تر شد، نزدیک تر از این فنای مطلق و وصول مطلق است. نجوای سری حق با بنده خود صورت نگیرد ، مگر پس از صعق اندک جبل هستی خود.{برداشتن خود از میانه}

پس، رمضان شهر ملاقات خداست و شرط ورود در آن انقطاع از غیر اوست که این مهم باید در شعبان المعظم ، برای سالک، حاصل شود؛ چه این که جز محرومان اسرار و سالکان معرفت، محرمی نیست که بر آستانه غیب و ملوک و گنجینه آن سلطان عظیم الشان، محرم باشد.

قرآن کریم می فرماید: دلی که در آن حجاب های ظلمانی ریشه دوانده چونان قبر تاریکی است که گویی هیچ راهی به نور ندارد. مولانا می سراید:

خانه آن دل که ماند بی ضیاء

از شعاع آفتاب کبریا

تنگ و تاریک است چون جان جهود

بینوا از ذوق سلطان ودود

نی در آن دل تاب نور آفتاب

نی گشاده عرصه و نی فتح باب

 گور خوش تر از چنین دل مر تو را

آخر از گور دل خود برترآ

زنده ای و زنده زای شو خشنگ

دل نمی گیرد تو را زین گور تنگ؟

یوسف وقتی و خورشید شما

زین چه و زندان برون آور نما

رستن از حجب ظلمانی همان در خواستي است که رسول خدا (ص) در حدیث معروف فرموده: شعبان ماه من است. خدای بیامرزد کسی را که مرا در ماه من یاری کند. آن که منزلت این دعوت بزرگ را دریابد، لاجرم چاره ای جز خرق حجب ندارد تا ندای رسول خدا را اجابت کند. به تعبیری، با سلوک در راه این مجاهده:

دیده ای خواهم سبب سوراخ کن

تا حجب را برکند از بیخ و بن

ایام، زمان بهره بردن از نفحاتی الهی است تا حجاب ها بر کنده شود و انسان تنها حق مطلق را بنگرد و از هیچ چیز غیر او ، نهراسد!