| تبليغات | X |
در نوسان عشق در انتهاي وجود بي معناي حسرت، كودكي ام را به ياد سپردم كه با ناله هاي غريب خودِ مرا مي خواست ؛ انگار كه سكوت فرياد عجيبي ميزد كه گوش هايم توان جذب اين احساسات قريب را نداشت. اما زندگي معناي دگر دارد بالهايش نشان استواري در پرواز ونگاهش مانند ايثار در دردناك ترين لحظه هاست سخنم مانند اشكي در اعماق اقيانوس بي كران عشق بي معناست. شايد كودكي در ساحل به انتظار اولين موج دريا نشسته باشد يا اينكه مادري در از دست دادن كودكش خود را در ساحل به شنزارها ميزند اينك وجود مرغان دريايي در آسمان به انظار مي رسد كودك در جست و جوي مادر و مادر در پس يافتن فرزند
در اين ميان عشق معنايش را در عمق وجود مي گذارد كه نه تاب ديدن دارد و نه شنيدن
.هرگز كسي معناي دوست داشتن را با يك نگاه نمي فهمد و با اشك پاسخ نمي دهد . آيا كسي هست كه سخن مرا در وجودش حبس كند . زندگي را با يك لبخند آغازو با يك قطره اشك پايان مي دهيم آيا اين ميان عشق هم زندگي را ترك مي كند؟
هرگز با نقطه هاي روي كاغذ نتوانستم عشق را آن چنان كه هست در لابه لاي كلمات بگنجانم هيچ وقت احساس مادري را درك نخواهم كرد يا وجود پدر در دردناك ترين لحظه هاي سخت زندگي، اين دو به پاي هم عشق را مي آفرينند
آيا به تنهايي عشق معنا داشت وقتي نه كسي بود كه به انتظار بنشيند يا كسي در كوچه هاي تنهايي منتظر عزيزترين كس خود با بي تابي قدم زند
